Nog vrij recentelijk vertoefde een lotgenoot van de keizerspinguïn in de Vogelopvang in Utrecht. Het betrof een purperreiger, die kennelijk ook de weg kwijt was en in de bosrijke omgeving van Bosch en Duin was aanbeland. Daar stierf hij bijna de hongerdood, want voor zijn kostje is hij juist aangewezen op een waterrijke omgeving.

De purperreiger belandde dan ook vorig najaar uitgemergeld op de Vogelopvang in Utrecht. In plaats van met zijn soortgenoten naar West-Afrika te trekken, mocht hij op krachten komen in een volière van het vogelhospitaal. Met veel geduld en nog meer vette vis en eendagskuikens was hij na een maand of acht weer genoeg aangesterkt om de grote gok te wagen: de reis in een transportkist naar de Tienhovense Plassen. Zou hij de stress aankunnen? Zou hij ook sterk genoeg zijn om op eigen kracht de vrijheid tegemoet te vliegen?

Bij de Tienhovense Plassen kwam het antwoord. Nog voordat de transportkist goed en wel was geopend, wiekte de reiger de hoogte in. Nog eenmaal trok hij een cirkel boven de hoofden van zijn medisch team, als dank, als groet. Daarna ging hij met machtige vleugelslagen op zoek naar kikkers, vis en - wie weet - een broedkolonie.